Ben je bang of authentiek?

juni 2020

Een tijdje geleden zocht Wim hulp bij mij. We bespraken zijn angst om zichzelf te tonen. Hij durft niet naar buiten te treden met zijn ideeën. Een presentatie geven op het werk boezemt hem zoveel angst in dat hij een week van te voren al van slag is. Op het eerste oog onbegrijpelijk want Wim is een geleerd man met originele ideeën en iedereen zou aan zijn lippen hangen wanneer hij een presentatie zou geven. Maar die afgrijselijke angst van hem. En die angst kent vele vormen. Hij is bang dat hij het verhaal niet duidelijk kan overbrengen, dat mensen vragen stellen waar hij geen antwoord op heeft, dat hij onvoldoende kennis heeft, dat mensen hem zullen uitlachen.


ineens was het stil, muisstil.


Ik moest denken aan mijn schoonvader die kort voor zijn negentigste verjaardag zijn eerste boek heeft uitgegeven. Hierin vertelt hij over zijn ervaringen in Nieuw Guinea als onderzoeker. Hij maakte deel uit van een team van wetenschappers die alle facetten wilde vastleggen van dit prachtig land, dat toen nog Nederlands grondgebied was. Het boek dat hij schreef heeft door zijn beperkt gezichtsvermogen wat voeten in de aarde gehad en iedereen werd ingeschakeld om het voor elkaar te krijgen. Van ghostwriters tot kinderen en aanhang, iedereen werd ingeschakeld om het boek geschreven en gepubliceerd te krijgen. Een plaatselijk boekenzaak bood aan dat Ben (iedereen noemt hem bij zijn voornaam, zelfs zijn eigen kinderen) zijn boek daar mocht lanceren en achter in de zaak werden stoelen neergezet. Na een introductie door iemand die versterkt met een microfoon probeerde het rumoer een beetje tot bedaren te brengen ging Ben staan.

Hij is van nature een kleine man en zijn hoge leeftijd maakt dat hij nog kleiner oogt. Deze fragiele, ietwat gebogen en oude man stond enigszins moeizaam op en richtte zich naar de zaal die overladen was met geïnteresseerden en toevallige passanten en ineens was het stil. Muisstil. Er waren veel te weinig stoelen en zo er meer waren geweest hadden die niet gepast in de beperkte ruimte. Overal zaten en stonden mensen en de zaal was meer dan gevuld. En toen Ben ging staan werd iedereen als vanzelf helemaal stil.


het maakt hem niets uit of mensen het leuk vinden.


Ben wil niet weten van microfoons, dat heeft hij als docent aan de universiteit ook nooit nodig gehad en geen enkele presentatie of lezing die hij geeft doet hij versterkt. Blijkbaar was dat ook niet nodig, want zonder enige stemverheffing deed hij zijn verhaal, geanimeerd en vol humor, met zijn zachte stem. En wonderbaarlijk voor een wetenschapper schuwde hij controversiele onderwerpen niet, want ook de geesten van de Papoea’s kwamen aan bod en dat hij zelf een geest had gezien. Een prachtige presentatie. En het publiek bleef muisstil, op de lachmomenten na.
Zowel Ben als Wim zijn authentieke mensen. Het enige verschil tussen beiden is dat mijn schoonvader geen enkele schroom heeft zijn verhaal te doen. Het maakt hem niet uit of mensen het leuk vinden, of ze het begrijpen, of ze denken dat het een raar verhaal is. Het maakt hem helemaal niets uit. Van nature heeft hij niet de angsten die Wim heeft. Hij is zichzelf, onder alle omstandigheden en zal nooit van zijn pad afwijken. Een bijzondere man.


je bent wie je denkt te zijn.


Met Wim is het goed gekomen, hij heeft in korte tijd zijn angsten overwonnen en vind het niet meer eng om presentaties te geven of om zichzelf te tonen. Prachtig om te zien hoe dat zo snel kan. Ik mocht een tijd geleden een presentatie van hem bijwonen over een onderwerp dat mij niet echt aansprak, maar hij deed het geweldig. Authentiek, vol humor en de mensen hingen aan zijn lippen. Hij was de meester en de leerlingen hingen aan zijn lippen.

Wim is niet de enige die met dit soort angsten zit. We hebben ze allemaal, in meer of mindere mate. Ik ken vakbroeders die al jaren presentaties en workshops verzorgen, maar nog steeds geeft dat hen onaangename gevoelens en dat zijn de momenten dat jarenlang gekoesterde angsten ineens weer de kop opsteken. Wij mensen hebben de neiging onze angsten te koesteren en er naar te leven. Maar waarom? Waarom sta jij jezelf toe je over te geven aan jouw eigen angsten? Wees eens lief naar jezelf en neem er afstand van.


blijf er niet mee lopen, maar doe iets!


Ik was jarenlang te stoer om toe te geven dat ik volledig geleefd werd door mijn angsten en beperkende en belemmerende gedachtenpatronen. Zelfs zo stoer dat ik ze volledig ontkende. Wees eens lief voor jezelf en kijk eens naar jouw angsten en gedachtenpatronen en accepteer ze voor wat ze zijn. Vraag om hulp en begrip. Bespreek het met je partner, vrienden, leidinggevende. Blijf niet rondlopen met jouw angsten, want dat geeft heel veel stress en stress is de garantie op een ongelukkig leven.

Pas toen ik lief werd naar mezelf en mezelf niet meer verweet dat ik die angsten had en aan mezelf durfde toe te geven dat ik vol met angsten zat was de oplossing heel dichtbij. Want zonder die belemmerende gedachtenpatronen en angsten heeft stress geen kans meer. Gun jezelf dat je lief bent voor jezelf en ga op een interne ontdekkingstocht en realiseer je dat 95% van jouw angsten niet reëel zijn, ook al voelen ze zo.