De lange weg naar een burn-out.

augustus 2020

Je hebt niet zomaar een burn-out. Daar gaan jaren van chronische stress aan vooraf. Dat heeft alles te maken met onze grote weerstandsvermogen. We kunnen blijkbaar heel veel shit en stress aan voordat de ultieme uitkomst (de burn-out) zich aandient. Sommigen krijgen zelfs nooit een burn-out of leven er volledig aan voorbij of eindigen in een depressie. Er is geen enkele wetmatigheid die kan voorspellen hoe lang het zal duren voordat je een burn-out zult krijgen. Maar, de weg er naar toe is lang, heel erg lang. En de grote vraag is wat erger is, de burn-out òf de jaren lange weg er naar toe.


van chronische stress word je ziek.


Een burn-out is een cumulatie van stress dat zich ophoopt in jouw lijf. Die cumulatie van stress herken je niet, omdat het chronische vormen aanneemt en voornamelijk door het stress-hormoon cortisol wordt gedreven. Chronische stress is een lichamelijk fenomeen dat je heel moeilijk kunt herkennen omdat de symptomen vooral lichamelijk van aard zijn en je legt geen verband met chronische stress. Natuurlijk zijn er emotionele en mentale effecten, maar die herkennen we blijkbaar veel minder dan de lichamelijke klachten, en als je ze al herkent, dan bagatalliseren we ze vaak. Het gaat ook zo geleidelijk dat je niet eens meer weet hoe het vroeger was en dan is het herkennen van mentale en emotionele problemen heel erg lastig. Vaak kun je niet om de lichamelijke klachten heen en als ze erg genoeg zijn ga je naar jouw huisarts die jou wellicht wat pillen voorschrijft of jou doorverwijst naar een specialist die jou na een aantal onderzoeken wat pillen voorschrijft of jou gaat opereren of aangeeft dat er eigenlijk niets aan te doen is.


we vinden ziek worden een logische effect van het leven.


We leggen blijkbaar geen verband tussen stress en onze lichamelijke klachten. Dat is ook logisch, want in ons leven hebben we geleerd dat het normaal is dat je op een gegeven moment wel eens ziek zult worden. En als je ziek bent of een lichamelijk ongemak ervaart voert de logische gang jou naar je huisarts. Het lijkt erop dat wij ziek worden zien als een logisch gevolg van leven. De link met chronische stress kunnen we blijkbaar niet leggen. Daarmee ontken ik zeker niet dat je ook ziek kunt worden zonder dat er sprake is van stress. Mijn dochter is geboren met een progressieve spierziekte en als klein kind is er hopelijk nog geen sprake van chronische stress. Het valt me echter wel op, dat mensen die hun stress overwinnen en uitbannen ineens ook veel gezonder worden. Naarmate de stress afneemt, nemen de lichamelijke klachten af en wanneer de stress volledig is uitgebannen, worden mensen ineens niet meer ziek en voelen ze zich lichamelijk veel beter.


een lange en angstige weg.


Mijn clienten hebben al jaren last van chronische stress omdat zij zich waarheden hebben aangemeten die volledig irrationeel zijn. Wij hebben blijkbaar een soort radar waarmee we precies weten wat de ander van ons vindt. En het is altijd negatief, altijd. Een ander denkt nooit positief over mij. Ze vinden me dom, wat uiteindelijk resulteert in je eigen wetenschap dat je dom bent. Ze zien dat ik het niet kan, wat uiteindelijk resulteert in jouw eigen waarheid dat je het echt niet kunt. Ze vinden me niet aardig, wat uiteindelijk resulteert in jouw eigen zekerheid dat ze je echt niet aardig vinden. Ik merk aan anderen dat ik er niet toe doe, wat uiteindelijk resulteert in jouw eigen zekerheid dat je er echt niets toe doet. Jammer genoeg ligt de basis van deze angsten in jouw jeugd.

En zo zijn er zoveel voorbeelden te noemen van hoe we onze eigen waarheid creëren en altijd is het gebaseerd op wat de ander van ons vindt. Wij zijn blijkbaar heel goed in staat om te weten wat de ander van ons vindt. En wanneer je behept bent met dit soort angsten is er niets irrationeels aan. Ze zijn heel erg aanwezig en voor jou de volledige waarheid. Onze logische reactie, zonder dat wij hier iets aan kunnen doen, is de ander te overtuigen dat we wel goed genoeg zijn, dat we er wel toe doen, dat we niet dom zijn, dat we het toch wel kunnen. Maar dat is een onbegonnen gevecht, omdat je uiteindelijk vecht tegen jouw eigen waarheden en er is niets, helemaal niets wat iemand anders kan doen om jou van je eigen geloof en waarheid af te halen. Wanneer jouw waarheid is dat je niet goed genoeg bent, dan kan niemand, behalve jijzelf, daar iets aan doen. Het leven is één grote self-fulfilling prophecy en je bewijst jezelf alleen maar dat je gelijk hebt. Het is jouw waarheid en het is wat het is. Maar dit geeft ontzettend veel stress, dat uiteindelijk chronisch wordt en jou ziek maakt. Dit jarenlange gevecht tegen jezelf veroorzaakt een uitermate groot lijden en jij bent de enige die er last van heeft. Een lange en angstige weg, op weg naar de burn-out.


de weg is het ergste.


Voor mezelf heb ik de conclusie getrokken dat de lange weg naar mijn burn-out het ergste was. Verschrikkelijke jaren, waarin ik volledig leefde van uit mijn eigen angsten. De burn-out was slechts een signaal van mijn lijf dat ik er mee moest stoppen. Stoppen met die ontzettend irrationele gedachten en angsten waarmee ik behept was. Te stoppen met aandacht geven aan die angsten. Dat is mij gelukkig gelukt en bij nader inzien had dat niet zoveel met geluk te maken. Je kunt afstand nemen van jouw eigen angsten en waarheden en de wereld zien voor wat het is, zonder dat jouw angsten de boventoon voeren. Het betekent dat je vrijwel direct een heel andere wereld in jezelf creëert, waarin je niet meer bang en angstig hoeft te zijn voor de mening van anderen, waar je de wereld anders gaat zien, waar jouw angsten niet meer bestaan. Jouw eigen wereld, waarin jij doet wat jij wilt, zonder je druk of zorgen te maken om wat de ander vindt. Jouw eigen wereld waar stress niet meer de boventoon voert. En jij je beter voelt, zonder al die lichamelijke, mentale en emotionele klachten.