Heb jij ook zo'n last van trauma's?

augustus 2020

Wij denken dat trauma’s heftige gebeurtenissen zijn die je onverwacht overkomen en die hevige reacties oproepen. Maar er zijn vele andere soorten trauma’s. Trauma’s zijn er in soorten en maten, grote en kleine. Onze gedachten gaan altijd uit naar de traumatische ervaringen van militairen in oorlogsgebieden, de ervaringen van politie-agenten, brandweermannen en ambulance-personeel, maar het zijn vaak de kleine trauma’s die wij als kind opdoen die de rest van ons leven bepalen. Die kleine trauma’s zijn vaak de oorzaak van een leven vol met stress.


de kleine trauma's van het leven.


Een trauma is niet meer dan een gebeurtenis waaraan een emotie wordt gekoppeld. Stel je een kind van vijf jaar voor die de ruzie tussen papa en mama hoort. Mama dreigt papa te verlaten en papa zegt, dan ga je maar, maar de kinderen blijven hier. Papa en mama schreeuwen en vloeken en zijn ontzettend boos op elkaar. Dat kind pikt alles op, voelt de energieën van de boosheid van de ouders en maakt zich een beeld van de situatie en koppelt daar emoties aan. Er is geen andere keuze, want zo zitten wij mensen in elkaar. Het kind heeft hierin geen keuze. De emoties die aan deze gebeurtenis worden gekoppeld zijn vaak angst, verdriet, vertwijfeling en nog vaker schuld. Het kind kan daar niets aan doen, het gebeurt automatisch. Natuurlijk is dat kind bang dat mama weggaat en waarschijnlijk geeft het zichzelf de schuld daarvan.


hoe lullig het trauma ook is, de impact kan enorm zijn.


De gebeurtenis kan heel klein zijn, maar als kind nemen we alles in ons op en voordat je er erg in hebt ontstaat een trauma. Een trauma is niets anders dan een gebeurtenis die een herinnering wordt waaraan een negatieve emotie is gekoppeld. Zelfs die ene keer dat mama boos op je was toen je een kopje kapot liet vallen toen je hielp met afwassen kan al een mini-trauma veroorzaken. Als ouder hebben wij vaak niet door welke impact ons handelen heeft op onze kinderen. En dat hadden onze ouders ook niet. Welke ouder is niet eens boos op één van zijn kinderen? Ik was dat zeker wel op mijn dochter. En hoe klein en lullig een trauma ook is, het kan een geweldige impact hebben op de rest van ons leven.

 

hormonen zijn sneller dan gedachten.


Het grote probleem is dat de emotie het altijd zal winnen van de gedachte. Indien je als kind een aantal situaties hebt meegemaakt die jou het gevoel hebben gegeven dat het jouw schuld is, dan is alles vanaf enig moment jouw schuld. En je bent heel goed in staat om te bedenken dat je niet schuldig bent en je er zelfs heel erg bewust van zijn, maar de emotie van schuld wint het altijd van je denken. Hormonen zijn nu eenmaal veel sneller dan gedachten. Hoe creatief je ook denkt, hoe bewust je ook bent van de absurditeit van je schuldgevoel, hoe zeker je ook van jezelf bent dat je niet schuldig bent, je gedachte verliest het van je emotie. En dit geldt voor alle kleine en lullige trauma’s die je als kind hebt opgedaan.


niets is zo erg als een burn-out


Hoe vaak heb jij je al voorgenomen om het vandaag heel anders te doen? Om niet meer bang te zijn wanneer je een presentatie moet geven? Om je niet meer altijd schuldig te voelen? Om het niet meer iedereen naar de zin te maken? En hoe lang heeft deze gedachte geduurd? Weet jij nog wanneer je de gedachte had dat je het vandaag helemaal anders zou doen? En, hoe lang heeft dat geduurd? Je komt op het werk en direct val je weer in je oude patroon. Weg is de gedachte dat je het heel anders zou doen vandaag. Je valt automatisch terug in je oude patroon, omdat de emotie je altijd terug brengt naar jouw waarheid. Je richt je leven in op jouw oude patronen, op jouw verzameling trauma’s, en dat is de basis van veel stress of lichamelijke klachten in jouw leven. Het is bijna onvermijdelijk, want je wilt je niet schuldig voelen, je wilt niet bang zijn, je wilt niet verdrietig zijn, maar steeds word je weer terug getrokken in jouw oude patronen. En die spanning in jezelf: dat je het anders wilt en niet in staat lijkt er wat aan te doen, dat zorgt voor heel veel stress en dus lichamelijke klachten. Je wilt anders, maar je hebt geen keuze. Totdat je besluit er wat aan te doen.


gelukkig kun je er wat aan doen.


En gelukkig kan dat, want je kunt de emoties loskoppelen van de herinneringen/gebeurtenissen en dan zijn het slechts herinneringen geworden zonder emotionele waarden. Dat geeft veel rust en een veel gelukkiger leven. Het geeft je ook veel wijsheid, want dan zijn je trauma’s ervaringen geworden waar jij van geleerd hebt. Dan ontstaat een heel andere wereld. Dan besef je ten volle dat het ook anders kan, dat je niet schuldig bent. Dan verdwijnen angsten, dan lost het verdriet op en blijven slechts de herinneringen. Dan is het trauma opgelost.