Moet jij je ook altijd bewijzen?

augustus 2020

Jolanda is een leuke vrouw. Je kunt een goed gesprek met haar hebben, ze weet zich staande te houden in een management-functie in een organisatie die al jaren een heel dynamisch karakter heeft. En toch heeft ze één groot probleem die haar meer en meer parten speelt. Ze heeft voortdurend het gevoel dat ze zich zelf moet bewijzen. Zie mij dan, ik kan het wel. Kijk dan hoe ik het doe, dat is toch goed? Zie je dan niet dat ik dit beter doe dan mijn collega? Waarom is het dan nooit genoeg wat ik doe? Waarom geeft iedereen mij dan het gevoel dat ik niet goed genoeg ben? Dat het nooit genoeg is wat ik doe?

Als je met haar praat voel je haar onmacht. Haar onmacht om zichzelf te bewijzen, want ze is toch wel goed genoeg? Dit heeft bij haar zelfs geleid tot depressieve nijgingen en vooral depressieve gedachten en gevoelens. Ze zit verstrikt in een voortdurend gevoel dat ze het niet waard is, dat het logisch is dat anderen haar niet waarderen. Hoe vaak ze ook te horen krijgt dat ze goed genoeg is, hoeveel complimenten ze ook krijgt voor zaken die ze heeft gedaan, het zit niet in haar geloofssysteem om het te zien voor wat het is. Ze kan de complimenten niet zien omdat ze er zo diep van overtuigd is dat ze niet goed genoeg is dat niets haar daar van af kan brengen.


last van bewijsdrang.


Die bewijsdrang drukt verschrikkelijk op haar. Steeds meer en steeds vaker. Het lijkt steeds erger te worden. Natuurlijk beseft ze op een denkende manier ook wel dat ze zich niet steeds hoeft te bewijzen, maar op de meest rare momenten begint ze er mee. Steeds gebeurt er iets waardoor zij direct overgaat tot zichzelf bewijzen. Dat kan zijn door te zeggen hoe ze een voorkomend probleem in het verleden met heel goed resultaat heeft opgelost, maar soms is het ook gewoon een collega die ze overtroeft met een net even sterker verhaal. Ze krijgt er geen grip op en ze wordt er fysiek zo moe van. Zo moe… en alsof dat nog niet genoeg is, ze krijgt ook steeds meer lichamelijke klachten. Het begon met hoofdpijn, maar inmiddels begint dat een soort van chronische vormen aan te nemen. Ze is ook vaak verkouden en heeft daarbij overklaarbare darmklachten. En ze is zo moe, van al dat denken. Ze is er van overtuigd dat die lichamelijke klachten niet met haar bewijsdrang te maken hebben, maar ze heeft er wel heel veel last van. Alles bij elkaar voelt ze zich steeds slechter en dat heeft zijn weerslag op het gezin en de relatie met haar man en kinderen. En ze kan het tij niet keren…..


van coach, naar therapeut, naar psycholoog en zo maar door.....


Ze verhaalt van al die therapeuten en coaches die ze bezocht heeft om van haar diepste gevoelens van onwaardigheid af te komen maar tot nu toe heeft ze bij geen enkele baat gehad. Het ging af en toe wel een beetje beter, maar voor ze het wist stapte ze weer in de oude valkuil en begon ze zich zelf weer te bewijzen. De laatste keer dat ze hulp heeft gezocht is ze naar een psycholoog geweest en die heeft samen met haar een diagnose gesteld, maar tot een echte oplossing voor haar probleem is het niet gekomen. Volgens de psycholoog bleek ze in haar opvoeding nooit enige waardering te hebben gekregen voor wat zij deed. In haar creativiteit bedacht ze allemaal dingen die haar ouders niet konden begrijpen en daarom heeft ze de overtuiging gekregen dat ze eigenlijk niet zo slim is. Ze begrijpt er dan ook niets van dat ze deze functie heeft, want zo slim is ze ten slotte niet.


je huidige leven is jouw diagnose.


Het was een heel goede diagnose van die psycholoog, maar daarmee ben je er nog niet. Jolanda was heel teleurgesteld dat, ook al wist ze waar het vandaan kwam, ze er niet anders mee om kon gaan. Ze wist wat de oorzaak was, het was ook een heel logisch verhaal die veel herkenning bij haar opriep, maar ze heeft nog steeds last van haar probleem. Jolanda wordt keer op keer door haar emoties in haar eigen waarheid teruggetrokken en dat kan ze niet zo maar veranderen. Als kind hebben wij geleerd in ons sociale leefwereld op een bepaalde wijze om te gaan met dingen die op ons pad komen. Om te zorgen dat je dat altijd zo blijft doen, zijn daar in jouw kinderjaren emoties aan gehangen, zodat je in het vervolg automatisch voor de meest veilige optie kiest, want emoties zijn veel sterker dan welke gedachte ook. Dat deze veiligheid niet per sé veilig is, daar heeft jouw systeem niet zoveel mee te maken. Toen je kind was heb je een bepaalde manier gezocht om er mee om te gaan en dus doe je dat de rest van je leven, want dat is blijkbaar veilig. En dat geeft veel stress, want de wereld om je heen is veranderd, maar jouw reactie op de wereld niet. Jolanda heeft geluk, want zij beseft dat ze er last van heeft. Eigenlijk kun je stellen dat je het leven leidt dat je als kind geleerd hebt, tenzij je je realiseert dat je daar niet gelukkig van wordt. Je leeft feitelijk altijd in het verleden en daarme is jouw huidige leven als het ware jouw diagnose. Wanneer je daar last van hebt, kun je het veranderen.


heb jij dat ook?


Herken je iets bij jezelf? Voel jij je ook ongelukkig en weet je niet zo goed waar het van komt? Wil je net als Jolanda geholpen worden bij het overwinnen daarvan? Besef je dat je veel stress hebt? Heb je (veel) onbegrijpelijke lichamelijke aandoeningen? Slaap je slecht of pieker je veel? Bedenk dan dat de oorzaak wel eens gelegen kan zijn in stress. En dat stress begint met hoe jij jouw wereld ziet en ervaart.

Met Jolanda gaat het na een aantal sessies heel erg goed. Zelfs zo goed dat ze mij toestemming gaf om onderstaande terugkoppeling in deze blog op te nemen. "Hallo Hilbrand, ik ben zo blij en opgelucht dat ik me veel beter voel. Ik slaap weer goed, mijn hoofdpijn is nagenoeg helemaal weg en mijn darmklachten zijn al veel beter. Gisteren kreeg ik een compliment van een collega en ik kon het eindelijk zien voor wat het was. Hij was echt blij met wat ik te melden had in het afdelingsoverleg en zei dat ook tegen me. Ik was er heel erg blij mee. En ik had niet eens het idee dat ik het zei om mezelf te bewijzen. Wat een fijn gevoel is dat.”